Bij Nieuwe Vide in Haarlem stap je het huis van Rebecca Lillich//Krüger en Ahmad Mallah binnen. Een huis dat ze met zorg hebben gebouwd en ingericht met meubels die ze hebben gevonden of al jarenlang meezeulen, met objecten die ze voor eerdere projecten hebben gemaakt, foto’s uit hun jeugd, en schilderijen van eigen hand die nog niet eerder werden tentoongesteld.

De objecten en documenten geven een kijkje in het persoonlijke leven van het performanceduo, en zorgen voor visuele overdaad. Het zijn twee elementen in hun Pulling Blood from Stone project die in contrast staan met hun eerdere samenwerkingsprojecten, die zich typeren door een conceptuele afstandelijkheid en een minimalistische beeldtaal.

Pulling Blood from Stone is het resultaat van een twee maanden durende residency bij Nieuwe Vide. Hier bewoont het duo hun tijdelijke huis in de tentoonstellingsruimte, bestaande uit een woonkamer, een slaapkamer, en een reeks nieuwe performances.

Scène 1: de muur als bescherming en obstakel

De woonkamer van het tijdelijke huis dient als autonoom object én als achtergrond voor performances. De vierkante ruimte is opgebouwd uit drie muren, en de ontbrekende muur opent de ruimte voor de toeschouwer. Vanuit daar is de woonkamer van het huis te zien met een brandende schemerlamp op een tafeltje, een luie stoel met een knuffelbeer erop, een boekenplank, een oude televisie, en een spiegel. Hoewel de ruimte duidelijk een woonkamer is, is er niks huiselijks aan.

De reeks performances begint met Rebecca. Behalve een witte lendendoek is ze naakt, en ze wringt zich met haar buik tegen de achtermuur, haar armen door twee gaten gestoken. De muur, die in totaal vier gaten heeft, laat twee armen door van de andere kant die haar betasten. Op het scherm van de oude televisie is de andere kant van de muur te zien, waar Ahmad zich tegenaan wringt, en de armen van Rebecca door de gaten steken en hem strelen. Een zwoele stem zingt herhaaldelijk:

Don’t mind people grinnin’ in your face

You just bear this in mind, a true friend is hard to find

Een plek die vervreemdt

Tijdens de opbouwperiode realiseren Rebecca en Ahmad zich dat de overvloed aan kleuren en structuren van hun oude spullen de ruimte niet de visuele diepte geeft die ze voor ogen hadden, en daarom besluiten ze om te experimenteren met gipsverband. Door de volledige ruimte in het verband te bedekken, is het huis vanbinnen wit geworden. Toch was het geen gepolijste white cube; de structuur van het verband en de objecten eronder is nog duidelijk zichtbaar.

Het witte gips herinnert Ahmad aan de tijd dat hij tussen het puin woonde in Syrië. Als gebouwen afbrokkelen verdwijnen de kleuren. Door het gipsverband is hun huis ineens een vervreemdende plaats geworden. Het is een ruimte die we allemaal kennen en normaal vinden, vertelt Rebecca, “but it’s just kinda wrong”. Ook zijn Rebecca en Ahmad door het gips gedwongen zich door het huis te bewegen op een manier die vervreemding versterkt. Om het niet volledig te laten afbrokkelen zijn hun bewegingen voorzichtig en ongemakkelijk.

Scene 2 en 3: Slaapliederen en schikgodinnen

Rebecca zakt naar de grond, waar een Looper ligt, een primitieve audiocomputer die geluiden opneemt en herhaalt. Ze bedient het met haar tenen. Haar gezang stopt, en met een gedissocieerde blik op haar gezicht spreekt ze nieuwe woorden in:

Bad feeling, can’t sleep

De haastig uitgesproken woorden worden constant herhaald. Ze beweegt zich naar voren, en Ahmad komt langzaam achter het huis vandaan met een tafelblad die hij voorin de woonkamer op schragen zet. Ze gaan allebei achter de tafel zitten, hun gezichten naar het publiek, en maken repen gipsverband nat die ze op hun lichamen leggen, het vloeibaar geworden gips uitsmerend. Ahmad bedekt zijn ogen, en Rebecca snoert zichzelf letterlijk de mond.

Rebecca speelt met een wollen draad terwijl Ahmad zachtjes in het Arabisch zingt. Het is een slaapliedje voor een jonge Rima, die in slaap wordt gezongen met beloftes van plekken waar veel zoet fruit is, waar goede mensen haar liefhebben en slechte mensen haar met rust laten.

De haastig uitgesproken woorden worden constant herhaald. Ze beweegt zich naar voren, en Ahmad komt langzaam achter het huis vandaan met een tafelblad die hij voorin de woonkamer op schragen zet. Ze gaan allebei achter de tafel zitten, hun gezichten naar het publiek, en maken repen gipsverband nat die ze op hun lichamen leggen, het vloeibaar geworden gips uitsmerend. Ahmad bedekt zijn ogen, en Rebecca snoert zichzelf letterlijk de mond.

Rebecca speelt met een wollen draad terwijl Ahmad zachtjes in het Arabisch zingt. Het is een slaapliedje voor een jonge Rima, die in slaap wordt gezongen met beloftes van plekken waar veel zoet fruit is, waar goede mensen haar liefhebben en slechte mensen haar met rust laten.